Als de klimaatcrisis je neerdrukt….

Ik sla de Trouw van zaterdag open en zie op pagina 3 een grote foto van het bijzondere vogelbekdier. Een zwemmend wezen dat verwant is aan vogels, zoogdieren en reptielen; met snavel, beverstaart en zwemvlies-poten, dat eieren legt maar haar jongen toch zoogt. Zo’n bijzonder wezen leeft op onze planeet. Mijn hart huilt als ik lees dat door de recente bosbranden en droogte in Australië dit magnifieke dier waarschijnlijk zal uitsterven. Even verderop lees ik in de krant over brandweermannen die psychisch volledig gebroken zijn doordat ze soms niets anders kunnen doen dan bossen laten uitbranden terwijl ze de koala’s horen schreeuwen in hun doodsnood. Dit grijpt mij zeer aan en kan me teneergeslagen achterlaten. Wat kunnen wij – individuele betrokken mensen – doen? Natuurlijk kunnen we geld doneren, lid worden van natuurbeschermingsorganisaties of vredevol demonstreren met Extinction Rebellion, maar ik zoek naar iets wat ik dagelijks kan doen. Ik probeer het op de volgende manier, in navolging van mijn grote held en natuurschrijver Robert Macfarlane. Ik verbind me met de aarde, met alles wat leeft, ik zet me met gedachtekracht en een liefdevol hart in voor de natuur. Dat doe ik als ik de krant lees en als ik mijn dagelijkse wandelingen maak met mijn hond. Mijn vorige bericht met prachtig adventsgedicht van Rudolf Steiner zegt het mooi: we zijn één. Ik wil mijn kop niet in het zand steken. Ik wil me actief en heel bewust verbinden met de wereld om me heen. Ik houd van deze aarde en al haar bewoners en zet me voor haar in! Een cynicus zou kunnen zeggen: wat heeft zo’n vogelbekdier daaraan? Wellicht niet veel maar in ieder geval meer dan aan onverschilligheid vermoed ik.

Mijn zus en ik op 1 van de mooiste plekken op aarde: Iona!

Adventsgedicht: we zijn 1 met alles om ons heen

Het eerste licht van Advent is het licht van stenen.
Stenen die leven in kristallen, schelpen en botten.

Het tweede licht van Advent is het licht van planten.
Wortels, stengel, blad, bloem en vrucht waardoor wij leven en groeien.

Het derde licht van Advent is het licht van de dieren.
Dieren van boerderij, veld, bos, lucht en zee.
Allen wachten zij op de grote geboorte.

Het vierde licht van Advent is het licht van de mensheid.
Het licht van liefde, het licht van geweten, om te geven en te begrijpen.

(Rudolf Steiner)

De vier kaarsen van de Adventstijd: 1 voor de stenen, 1 voor de planten, 1 voor de dieren, 1 voor ons mensen.

Dank aan al mijn cliënten!

Deze maand bestond mijn bedrijf twee jaar. Ik kijk terug op twee mooie jaren waarin ik veel verschillende mensen heb mogen bijstaan in hun rouwproces, traumaverwerking, burn-out herstel of persoonlijke ontwikkeling. Ik ben meer dan ooit overtuigd van het feit dat mensen veel aan kunnen en een enorme veerkracht hebben. Als psycholoog in mijn eigen praktijk heb ik ervaren dat minder meer betekent: hoe minder ik aanreik, des te meer komt uit mijn cliënten zelf. Dat is voor mij soms moeilijk omdat ik zo graag wil geven en wil dienen. Loslaten, zwijgen, ruimte bieden en vooral de eigen-wijsheid van mijn cliënten aanspreken: dat is wat ik geleerd heb de afgelopen twee jaar. Dus dank!

Overgedragen angst

Stilzwijgend worden herinneringen doorgegeven aan kinderen en kleinkinderen. Een oorlog beschadigt bijvoorbeeld niet alleen de generatie die het betreft maar ook de nakomelingen. Uit onderzoek is gebleken dat angst overerfbaar is, dat trauma, verdriet en woede hun weg vinden door het familiesysteem. Vaak betreft het onbedoeld en onbewust overgedragen angst. Door aandacht te geven aan deze angst wordt duidelijk waar hij behoort in het familiesysteem. Wanneer mensen zich realiseren dat angst bij een grootmoeder hoort en niet bij henzelf dan ontstaat er ruimte en daar kan een genezende werking van uit gaan. En zo kan een heel systeem verlicht worden en wellicht verlost worden van angst.

Angst uit voorbije levens kan ook jouw leven beïnvloeden.

Aanmoediging van het universum

In Trouw van afgelopen zaterdag 15 juni 2019 las ik in Letter & Geest het interview met schrijfster Otessa Moshfegh waarin de prachtige zin: ‘Ik geloof in de intelligentie van het universum. Er worden je voortdurend allerlei cadeautjes in de schoot geworpen zodra je je op het juiste pad begeeft. Het universum dat je aanmoedigt.’ In mijn praktijk kom ik tot dezelfde conclusie: zodra mensen zich op een (voor hun!!) juist pad begeven, gaan ze zich beter voelen. Hun lichaam geeft feedback: ja, dit is waar ik voor bedoeld ben. Aanmoediging van het universum via ons fysieke lijf. En zo vormen wij mensen een verticaal tussen aarde en universum, tussen het tastbare en het voelbare.

Cadeautje van het universum: een aanmoediging dat je op de voor jou juiste weg zit

Therapie gaat nooit over wat is gebeurd

“Therapie gaat nooit over wat is gebeurd, maar juist over wat niet is gebeurd. Over de jeugd die je niet hebt gehad, over het kind dat je nooit kon zijn. Dit gevoel hoef je niet te analyseren of te behandelen, je hoeft het alleen maar te voelen. Ga terug, vind het kind en vertel hem of haar dat de vraag, ondanks alles, nooit is ‘Waarom ik?’ maar ‘Wat nu?” Dit is een citaat uit het interview met Edith Eva Eger dat dit weekend in Trouw stond. Deze 91 jarige dame, de ballerina van Auschwitz genoemd, overleefde als een van de weinigen het vernietigingskamp en koos ervoor liefde in haar leven te voelen en geen haat. Een diepe buiging voor deze vrouw.

Trouw 4 mei 2019: interview in de Tien Geboden in de Verdieping met Edith Eva Eger over haar leven

Jongeren en hun geestelijke gezondheid

Uit onderzoek bleek afgelopen maand dat 1 op de 4 jongeren lijdt aan psychosociale problemen zoals angst- en stemmingsstoornissen. Tegelijkertijd staan de kranten bol van de wachtlijsten in de jeugdzorg. De vraag neemt toe, de krapte in behandelruimte eveneens. Jeugdarts Wico Mulder pleit ervoor dat er veel meer aandacht mag komen voor het geestelijke in de opvoeding en scholing van jongeren. Ik ben het daar grondig mee eens. In een samenleving waar perfectie en maakbaarheid nog steeds de boventoon voeren, vergt het veel van een opgroeiend mens om overeind te blijven en eventuele kwetsbaarheden te accepteren. Psychosociale problemen kunnen deels voorkomen worden door in een vroeg stadium al aandacht te hebben voor de geestelijke ontwikkeling. De kiem voor een gezonde levenshouding en weerbaarheid wordt immers gelegd in de tienerjaren. Naast focus op de fysieke gezondheid mag er aandacht komen voor de geestelijke gezondheid. Op die manier groeien vitale jonge mensen op die stevig op hun voeten staan, die veerkrachtig blijken onder stress en die hun talenten kunnen inzetten om de hedendaagse uitdagingen aan te gaan.

De vraag naar begeleiding van jongeren op geestelijk gebied neemt toe.

Weg met de illusie van de eeuwige jeugd

We hebben lange tijd geleefd in een tijd waarin perfectie, jeugdigheid en vooruitgang de heersende waarden waren. Perfect was succesvol, schoonheid maakbaar en stilstand achteruitgang. Tomás Halík geeft afgelopen zaterdag in Trouw aan dat het tijd is om ruimte te maken voor imperfectie en verwonding. Mensen raken, ook in mijn ervaring als therapeut, in de knel door de illusie van de eeuwige jeugd. Halík schrijft prachtig dat hij gelooft in het adagium van C.G. Jung dat wij onze schaduw moeten accepteren. Volgens Jung is heelheid voor mensen iets anders dan perfectie: het is compleet-zijn inclusief je donkere kant. Wanneer we het tragische deel van ons bestaan onderdrukken of zelfs ontkennen, gaat het mis, dan projecteren we onze gebreken op de ander. Met alle gevolgen van dien. We gaan ons richten op alles wat er mis is aan anderen en verharden van binnen, terwijl we in deze tijd juist uitgenodigd worden om naar binnen te kijken, om de dialoog met onszelf aan te gaan. Ook als het pijn doet, of juist als het pijn doet. Zelfs de meest perfecte mens die ooit geleefd heeft, Jezus Christus, had wonden die hem benaderbaar en menselijk maakte. Voor wie wil en daarvoor open staat: hij gaat de weg naar liefde voor. Liefde voor de hele mens, inclusief het donker.

https://www.trouw.nl/tomas-halik-kan-niet-geloven-in-een-god-zonder-imperfecties

In kwetsbaarheid worden wij mens

Het Mauritshuis heeft momenteel een een tentoonstelling met Rembrandts die wellicht geen echte Rembrandts zijn. Het museum biedt daarmee een kijkje in de kwetsbare keuken: ook experts kunnen fouten maken en denken dat ze een Rembrandt aanschaffen. Een bijzonder moedige stap om ‘foute aankopen’ toch tentoon te stellen. Een heerlijk eerlijk en echt alternatief voor de mooi-weer-verhalen-en-foto’s op Facebook en Instagram. Ik bespeur een tendens in Nederland dat echtheid en kwetsbaarheid weer meer worden gedeeld en gewaardeerd. Zo is gisteren het beste Spirituele Boek van 2019 verkozen: Voor Joseph en zijn broer van theologe Christa Anbeek. Een boek over het gewone leven, over alles wat niet goed gaat, over het kwetsbare. Christa Anbeek ontwikkelde de ‘theologie van de kwetsbaarheid’ die gebaseerd is op de levenservaringen van mensen. Niet de mooi-weer-verhalen zijn verbindend maar juist de kwetsbare echte ervaringen van mensen. In kwetsbaarheid zien wij elkaar, herkennen wij elkaar en worden we mens.

Shinrin-yoku; de helende kracht van de natuur

Mijn hele leven lang is de natuur een inspiratiebron voor me. Ik heb mijn organisatie niet voor niets Viriditas genoemd = groenkracht. De Japanners hebben met hun prachtige term shinrin-yoku een woord voor de helende kracht van de natuur. Vertaald in het Nederlands: baden in de atmosfeer van een bos. Kortgezegd komt het erop neer dat oude tradities en recente onderzoeken het erover eens zijn: buiten-zijn is goed voor je. Letterlijk omdat bomen een gunstig effect op de gezondheid hebben, vooral naaldbomen omdat zij phytonciden uitscheiden, stofjes die hen beschermen tegen bacteriën en schimmels. In de natuur heeft alles ritme, de seizoenen komen en gaan, dieren leven volgens hun instinct en alles heeft een plek. Wij mensen roeien nogal eens tegen de stroom in, willen dat het altijd oogst-tijd is en accepteren geen tegenslag of stilstand.

Shinrin-yoku en Viriditas betekenen: ga naar buiten en voel dat je verbonden bent met een groter geheel. De natuur kan je leren op jezelf te vertrouwen en je minder aan te trekken van de verwachtingen van anderen. Een van de belangrijkste dingen die de natuur mij geleerd heeft: alles komt en gaat, ook wij mensen leven in een cyclisch patroon waarin groei en afbraak normaal zijn.

Praktijk Viriditas burn-out doorn

https://www.trouw.nl/religie…/waarom-het-japanse-bosbaden-zo-gezond-is~a25c01fa/