Voor impactvolle of traumatische ervaringen heeft het hoofd een oplossing gevonden: dissociatieve amnesie, oftewel: vergeten. Dit klinkt perfect: wat je niet meer weet, kan je niet meer deren. Echter, het lichaam onthoudt alles en slaat alles op. Het trauma werkt in jou door en je geeft het door aan je eventuele kinderen. Zowel voor jezelf als voor je nageslacht is het belangrijk getuige te zijn van datgene wat er in ons leeft, wat er opgeslagen is. We hebben de verantwoordelijkheid te erkennen wat ons is overkomen (al dan niet bewust) en daarvoor met liefde te zorgen. Vandaag lees ik in mijn krant een mooie uitspraak van de Tanzaniaanse arts Lucas Shallua: ‘Als je denkt dat niemand kijkt, onthoud dan: dat doet iemand wel. Op een dag zul je zelf getuige zijn tegen jezelf.’

